In Catilinam I 16
Quotiēns
tibi
iam
extorta est
ista
sīca
dē
manibus,
quotiēns
excidit
cāsū
aliquō
et
ēlāpsa est!
Quae
quidem
quibus
abs
tē
initiāta
sacrīs
ac
dēvōta sit
nesciō,
quod
eam
necesse
putās
esse
in
cōnsulis
corpore
dēfīgere.
Nunc
vērō
quae
tua
est
ista
vīta?
Sīc
enim
iam
tēcum
loquar,
nōn
ut
odiō
permōtus esse
videar,
quō
dēbeō,
sed
ut
misericordiā,
quae
tibi
nūlla
dēbētur.
Vēnistī
paulō
ante
in
senātum.
Quis
tē
ex
hāc
tantā
frequentiā,
tot
ex
tuīs
amīcīs
ac
necessāriīs
salūtāvit?
Sī
hoc
post
hominum
memoriam
contigit
nēminī,
vōcis
exspectās
contumēliam,
cum
sīs
gravissimō
iūdiciō
taciturnitātis
oppressus?
Quid,
quod
adventū
tuō
ista
subsellia
vacuēfacta sunt,
quod
omnēs
cōnsulārēs
quī
tibi
persaepe
ad
caedem
cōnstitūtī
fuērunt,
simul atque
adsēdistī,
partem
istam
subselliōrum
nūdam
atque
inānem
relīquērunt,
quō
tandem
animō
tibi
ferendum
putās?
| Latin: | |
| Dictionary: | |
| English: | |
| Note: | |